Op 8 mei ll. kwamen we opnieuw samen met onze klasgenoten van Retorica B 1963.
Toevallig of niet, 63 jaar nadat we afzwaaiden uit onze retorica en het college definitief verlieten. Definitief? Gelukkig niet. Dankzij de dynamische Sofie Laleman, directeur Beheer en Organisatie en de enthousiaste bemiddeling van onze klasvriend Jacques Eichperger werden we die dag op het college hartelijk ontvangen en rondgeleid. Een onvergetelijke ervaring, die we aan hen te danken hebben.
In de lerarenrefter werden we door directeur Sofie verwelkomd met een drankje en een gebakje. Nadien begaven we ons naar de Theaterzaal, speciaal voor ons met stoelen uitgerust. We kregen er een schitterende voordracht over polyfonie door Paul De Loore, een goede vriend van Jacques. We ontdekten de Frans-Vlaamse polyfoniecomponisten uit de15de en 16de eeuw, vermaard in heel Europa. We genoten van een rijke klank- en beeldvoorstelling door een bezielde spreker.
Op onze rondleiding nadien zagen we de moderne en piekfijn ingerichte wetenschapslokalen. Waar is de tijd dat er op het college vooral aandacht was voor Grieks en Latijn? We vonden ook ons vroeger retoricalokaal terug, pure nostalgie. Nu is er plaats voor 24 leerlingen, toen waren we met 40. De ‘wonderklas’ noemde onze klastitularis E.P. Vandenbunder ons. Achteraf herdoopten we onze retorica in ‘ReBressie’, als herinnering aan een wekenlange repressie na ons kwajongensgedrag tegenover sommige vakleraren. Die (nu wel iets kalmere) oud-leerlingen kan je terugvinden op de klasfoto, gekiekt op een zorgvuldig uitgekozen plekje.
We bezochten ook de mooi gerestaureerde collegekerk. Spijtig wel van de kickertafels, maar die waren gelukkig wat verscholen in een zijbeuk. Wat zou de H. Ignatius hiervan denken? Aandachtig luisterden we naar directeur Sofie, die ons als perfecte manager de nodige wenken gaf om het college te steunen in zijn huidige en toekomstige projecten.
Aan de overkant van de Savaanstraat bewonderden we de nieuwe kleuterklassen, de nieuwe turnzaal en als kers op de taart de prachtige Maeterlinckzaal, een Nobelprijswinnaar waard. Allemaal indrukwekkend, proficiat voor deze mooie realisaties! We waren (en zijn) fier op het college, ons college.
Deze unieke dag werd afgesloten met een heerlijk diner in de mooie salons van Falligan.
Onze lieve partners kregen er een verdiend applaus voor de jarenlange trouw aan hun Barbarist. We herdachten ook onze overleden klasgenoten en speciaal Lieven Merlevede, onze betreurde klasverantwoordelijke die vorig jaar van ons heenging.
Een hechte vriendschap blijft ons verbinden, door de vele jaren heen. ‘Idem velle atque idem nolle, ea enim demum firma amicitia est’ schreef Sallustius reeds.
MVO
Met dank aan allen die er waren en aan Sofie Laleman, Anne Speekaert en Kristien Bossuyt voor de foto’s!
Met dank aan Sofie Laleman, Anne Speekaert en Kristien Bossuyt voor de foto’s!